Persweeën

Ook een man kan soms persweeën hebben bij de geboorte van een nieuw idee. Dat zit ik mij op dit moment te bedenken. Ik schrijf dit op het vliegveld van Dresden in het voormalige Oost-Duitsland. Tijd genoeg om onze nieuwste aanschaf te overdenken, want er is een staking aan de gang. En we moeten nog een paar uur wachten voor we kunnen vertrekken. En misschien moeten we hier zelfs het nachtje overblijven. We hebben namelijk net een nieuwe drukpers bij KBA in Radebeul gekocht en niet zo’n kleintje ook. Het gaat om het formaat 1640 x 1220 mm. Daar hebben we er overigens al eentje van. Maar deze is nog geavanceerder qua techniek.

Dat wij nu nóg zo’n joekel van een pers kopen, doet menige grafische collega de wenkbrauwen flink fronsen. In Nederland is er een enorme overcapaciteit op het gebied van drukwerk. Dat geldt echter voornamelijk voor de kleinere formaten en voor de rotatieoffset – krantendruk in de volksmond. Als leveranciers van displays zitten wij daar precies tussenin. De nieuwe pers is sneller in te stellen en kent behoorlijk wat elektronische controlemogelijkheden. Dit betekent dat we minder papier nodig hebben om ‘in te schieten’. Dat laatste is de vakterm voor het aantal druks dat je nodig hebt om het werk op kleur te krijgen. Dat scheelt weer duur papier en daarom kunnen we nog beter concurreren. En dat blijft in deze tijd hard nodig.

Een pers als deze kost enkele miljoenen, dus voor we zo’n machinerie aanschaffen gaat er heel wat water door de Maas. Het is zelfs een familieaangelegenheid die regelmatig onder de middagmaaltijd waar we elkaar regelmatig in het bedrijf ontmoeten– en vaak ook daarbuiten - onderwerp van gesprek is. Als je tenslotte overgaat tot de aankoop hebben we al heel wat persweeën achter de rug. Ook bijna letterlijk. Op het moment van schrijven heb ik echter nog maar één ach en (pers)wee: hoe komen we hier weg?

Jan Hol

De toekomst moet je maken

De Belgische schrijver Marc Andries, eens marketing manager bij Agfa Gevaert, schreef ooit: ‘verleden heb je, de toekomst moet je maken’. Het is een gevleugelde zin geworden, waar ik de laatste tijd veel aan moet denken. Terwijl regeringen en bedrijven zich bezighouden met vervelende bezuinigingsscenario’s kijken wij bij Holbox juist over de grenzen heen. En dat begrip trekken we breed: de grenzen van communicatie, grenzen van onze producten, grenzen in de tijd en natuurlijk ook de landsgrenzen. Zo langzamerhand wordt iedereen ook wel wat moe van de negatieve berichten en gekissebis tussen vakbonden en werkgevers, regering en oppositie. Tijd om niet meer stil te zitten en af te wachten wat de Hoge Heren besluiten, maar actie te ondernemen. Vandaar dat wij het initiatief hebben genomen voor het Future Forum. Op 11 april vindt de derde editie daarvan plaats in de Oolderhof in Herten-Roermond. Er zijn plaatsen vrij, dus u kunt zich nog aanmelden.

In een tijd als deze zijn initiatief en vernieuwing dé remedie om de toekomst tegemoet te treden. In plaats van veel energie te steken in de laatste kostenreducties, is het beter om te investeren in verkoop en directe contacten met klanten en potentiële klanten. Die komen niet meer naar u toe… die moet u opzoeken. Wellicht zijn die klanten ook niet meer in ons land, maar in het buitenland. Steeds meer ondernemingen beseffen dat de thuismarkt niet meer toereikend is. En als Hollandse Handelslui weten we maar al te goed dat we dan de boer op moeten in het buitenland. Wij doen dat ook. In Oost-Europa, Benelux, Scandinavië, Engeland en tegenwoordig ook Frankrijk.

Die aanpak vraagt niet alleen om visie, maar vooral om daadkracht en strategie. En die kun je alleen maar ontwikkelen door goed te luisteren naar anderen. Vandaar ons Future Forum, waar deskundigen komen die u en mij inspireren. Prof.Dr. Sloot over nieuwe kansen door gebruik te maken van ongedachte distributiekanalen, die op basis van gedegen onderzoek, de grondslag vormde voor zijn inaugurele rede. Hij is hoogleraar in Groningen. En Gerlof Bos, oprichter van de vergelijkingssite Looking for Booking en secondant van tv-kok Herman den Blijker. Hij heeft verfrissende ideeën over retail, die gebaseerd zijn op zijn ervaring in de gastvrijheidsindustrie. Wilt u ook uw grenzen verleggen? Bezoek dan ons Forum. En dat we grensverleggend zijn in displays, dat wist u natuurlijk al… 

Familie

Het familiebedrijf is ineens weer in de belangstelling komen te staan, sinds de Universiteit Neyenrode speciaal voor die categorie een masteropleiding heeft gestart. Met dit feit is de term ‘Familiebedrijf’ plotseling sexy geworden, in plaats van oubollig. Dat stemt mij vrolijk, want Holbox is ook een familiebedrijf. Mijn vrouw, mijn twee dochters en mijn zoon en zijn vrouw werken er in. Mijn goede luim over dit nieuwe modernisme is te verklaren. Want soms is de term Familiebedrijf een geuzennaam en dat is een odium dat ‘we’ niet verdienen. De 194.000 bedrijven van dit soort heeft een economische betekenis van 1500 miljard omzet en dat is niet niks. Er zitten dan ook bedrijven bij waarvan je het niet zou verwachten: Heineken, Blokker, Zeeman, Bavaria, Fenterner Van Vlissingen, Randstad, noem maar op!.

Familiebedrijven hebben iets speciaals. Volgens onderzoeken is onze continuïteit hoger, personeel blijft langer bij ons werken en de betrokkenheid van ‘ons soort mensen’ bij de klant is groter. Dat is te verklaren. Zo’n bedrijf is van onszelf, het is onze boterham. Als er iets mis gaat zijn we direct persoonlijk bij welk euvel dan ook betrokken. Daarover gaat het dan soms ook in de familiekring. Met andere woorden: we zijn soms langer en intensiever bezig met onze klanten en ons werk dan een ‘loondiener’,  de uitzonderingen nagesproken.

Dit alles overdacht ik na de Navenant Kalender Party die we eind december vorig jaar organiseerden in Kasteel Daelenbroek in Herkenbosch. Een gebeurtenis waarbij zowel lezers van deze Limburgse glossy, dat Holbox Media uitgeeft, als klanten van Holbox aanwezig waren. Sommigen van hen vallen onder beide categorieën. Dat is niet alleen een feest voor onze relaties, maar ook voor ons. Toch een beetje een familieaangelegenheid als afscheid van het oude jaar en begin van het nieuwe. Het zal u niet verbazen dat ik u namens de hele familie, waartoe ik ook onze medewerkers reken, een gezond en fijn 2013 toewens. 

Ook het oog geeft de muziek aan...

Foto: 4icingonthecake.blogspot.com

Hoewel ik geen uitgesproken operaliefhebber ben, moet mij van het hart dat het spektakel er omheen mij wel bevalt. Het is niet alleen de muziek, maar ook de aankleding die het hem doet. Vandaar dat ik af en toe een operavoorstelling bezoek, pas nog in Verona. Natuulijk passen zulke lange muziekstukken haast niet meer in deze tijd en ik moet als bezig baasje toegeven dat het een hele zit is. Om half negen begint - in dit geval - Aida en met de pauze mee ben je om kwart over één klaar. Toch verveel je je geen moment. Want er is niet alleen heel veel te horen, maar ook heel veel te zien. Honderden figuranten, dieren, koren, een rijke uitrusting. Ongetwijfeld zal de muziek ook heel mooi zijn, getuige het feit dat voor het volgende jaar al een paar voorstellingen in Verona zijn uitverkocht.

Muziekliefhebbers mogen het mij vergeven... maar vooral die aankleding daar zit voor mij de sjeu aan. Als directeur van een grafisch bedrijf, zijn dat de dingen waar je toch op let. Ook in een bedrijf moeten de zaken kloppen, voor je gaat leveren. Want de bedoeling van communicatie kan nog zo mooi zijn, als het aanzicht vreselijk is dan gaat de boodschap zonder effect de lucht in.

Op de weg terug in het vliegtuig moest ik daar aan denken. De techniek van een display is vernuftig. Er is lang over nagedacht. Maar zonder een unieke vormgeving, een goed verhaal, boeiende illustraties, folderbakjes en technische snufjes blijft het een dood ding. In ons geval geeft het oog dan ook duidelijk de muziek aan. Bij het maken van displays zijn wij van Holbox uw orkest en blazen we onze partij graag met u mee. Als het daarom gaat staan we graag op uw podium. En dat hoeft zeker géén drie uur te duren.

Nieuwjaar… een kwestie van gunnen!

Sociale media hebben in het echte leven soms een onverwacht effect. Zo werd ik laatst enthousiast begroet in mijn stamkroeg met ‘Ha President’. Ik moest even nadenken waar deze titel vandaan zou kunnen komen. En toch schoot mij te binnen dat ik op mijn Linkedin mijn gegevens in Engels had toegevoegd en voorzitter betekent in het Engels nu eenmaal ‘President’ (van Golfclub Herkenbosch wel te verstaan). Dat is overigens niet de enige eretitel die mij is toegeworpen. Vanaf volgend jaar ben ik ook tot Gouverneur gebombardeerd, en wel als ‘Governor 2013 - 2014 District 1550 RI at Rotary International The Netherlands’ Dat laatste is bepaald geen erebaantje, je moet er ook wat voor doen. Voeg daarbij dat ik heb besloten om na de recente pensioengerechtigde leeftijd nog een paar jaar door te werken en het is duidelijk dat het een druk jaartje wordt. Voor mij en voor Holbox.

In een mensenleven is altijd veel te doen als je veel mogelijkheden ziet. Daar heb ik ook ‘last’ van. Ik vind het leuk op deze aarde en vind het eigenlijk maar onrechtvaardig dat er op een bepaald moment toch een eind aan komt. Het is niet anders. Dus moet je proberen de zaken zodanig te organiseren dat iedereen blij is en dat je zelf ook nog tijd hebt om af en toe te genieten van het leven. Dat betekent dat je de zaken soms anders moet organiseren. Gouverneur zijn van de Rotary is eigenlijk een dagtaak en sociaal gezien ook een dankbare taak. Daarom heb ik het zo georganiseerd, dat een aantal ‘ambassadeurs’ taken van mij overneemt. Op ‘de zaak’ hebben we dat ook gedaan. En in mijn familie - we zijn een familiebedrijf -  ook. Met andere woorden: het komende jaar krijg ik het wel drukker en eigenlijk toch ook niet. Omdat iedereen meewerkt geeft me dat een dankbaar gevoel, dat ik dat allemaal mag doen.

In dat licht, mag ik mij verheugen op het komende jaar. Met al die warmte van mensen die mij het beste gunnen. En dat laatste gun ik u ook. Ik wens u een gezond, gelukkig en succesvol 2012.

Jan: 65, maar van het nieuwe stempel

Gastcolumn Wendy Volleberg, directiesecretaresse

Helaas heeft het Hare Majesteit de Koningin nét niet behaagd om Jan Hol bij zijn 65e met een lintje te decoreren. Daarom hebben wij dat maar zelf gedaan. Veel beter dan Trix weten wij wat we aan ‘m hebben en daarom hebben wij Jan geridderd. Nog net op tijd, want volgend jaar wordt hij een echte Gouverneur, maar dan die van de Rotary in Limburg. Voorwaar een hele klus waaraan hij gaat beginnen.

Je hebt mensen van 65 en van 65. De eerste categorie kijkt reikhalzend en snakkend uit naar de laatste werkdag. Zo niet Jan. Die is nog lang niet klaar en lijkt het zelfs uitdagend te vinden om er als potentiële pensionado nog een schepje bovenop te gooien. Waar anderen op die leeftijd het automatiseringsspoor allang bijster zijn, hebben de iPad en de iPhone geen geheimen meer voor hem. Sterker nog, hij kan anderen goed uitleggen hoe het werkt. Dat 'uitleggen' geldt zeker voor zijn belangstelling voor jongeren, aan wie hij heel stimulerend kan uitleggen hoe verkoopprocessen werken. En hoe je met teleurstellingen moet omgaan als de deal niet doorgaat. Kijk, dat staat niet in de marketingboeken. Dat moet je hebben meegemaakt. Ook qua energie kan Jan het opnemen tegen Vadertje Tijd. Zoals laatst. Ging hij in één dag heen en weer naar Polen om een contract te tekenen. 'S-Morgens weg en 's-Avonds terug in Nederland.

Daarmee ben ik gekomen op het belangrijkste woord uit Jan's leven: uitdagingen. Ooit begonnen in een eenvoudige schuur, schopte hij het – daarbij gesteund door familie en medewerkers – tot directeur van een internationaal opererende onderneming. Iemand aan wie je nooit hoeft te vragen wat ‘ie bedoelt. Aan de ene kant snoeizakelijk als het moet, menselijk als het kan (en soms ook als het niet kan). Sociaal en sportief. Nooit te oud om te leren. Geen man van het oude, maar van het nieuwe stempel, die altijd bereid is om in het nieuwste te investeren. Overigens ook in zichzelf, want een paar maanden geleden trok hij nog naar de bekende Nonnetjes in Vught om zijn Engels bij te spijkeren.

Jan is zeker geen heilige, daar heeft hij noch het geduld, noch het juiste temperament voor. Zijn verjaardag heeft hij één dag uitbundig gevierd. De volgende dag was hij al weer onderweg. Daarmee bewijzend dat je ook op je 65e nog elke dag opnieuw met iets nieuws kunt beginnen. En gelukkig doet 'ie dat. Met of zonder lintje.

Digitaal is ook niet alles

Eén van de grote verworvenheden van het huidige tijdperk is, dat je alle informatie bij de hand hebt. In veel gevallen heb je geen boeken meer nodig om zaken op te zoeken en dat spaart een hoop tijd. Dat is een groot verschil met toen ik 40 jaar gelden in dit vak begon. Om bepaalde gegevens te achterhalen moest je soms uren bellen, boeken doorploegen, op de fiets naar de bibliotheek en knipsels verzamelen. Tegenwoordig zoek ik wereldwijd de gegevens die ik nodig op mijn I-pad en mijn iPhone, al naar gelang de beschikbaarheid en handigheid.

Helaas kan ik niet zeggen, dat de moderne tijd en al die elektronica mij een grote tijdswinst opleveren. Er heeft gewoon een verschuiving plaatsgevonden in mijn gedrag. In plaats van het zoeken in boeken, moet ik nu soms urenlang over het net surfen om de informatie op te halen die anderen mij voorschotelen. En daar ben ik niet erg happig op. Verenigingen, sponsorships, zakenrelaties sturen mij allerlei links waar ik naartoe moet om de informatie op te halen die men voor mij nodig acht. Dat leidt tot een overkill aan links, mails, tweets en facebookberichten. Daarbij moet mij van het hart, dat er heel wat informatie bij zit waarbij er afkortingen worden gebezigd die je soms als leek moeilijk thuis kunt brengen. Veel afzenders van berichten veronderstellen bekendheid met een bepaald jargon, wat wéér leidt tot zoeken op internet wat dat allemaal betekent.

Vóór deze column straks door het leven gaat als jammerklacht van een oudere man debiteer ik wel het volgende: inmiddels zitten de eerste mensen met een internet-burnout bij de psychiater. Ook verschijnen de eerste websites met tips om internetburnout te vermijden. Klik voor de aardigheid eens op http://menwithpens.ca/27-secrets-to-avoid-internet-burnout/. Jammer… nou doe ik het zelf ook. Maar ik heb een nog veel beter idee: maak van de informatie die u kwijt wilt gewoon eens een handig boekje. Er zijn steeds meer organisaties die dat doen. Want digitaal is ook niet alles. En papier is al eeuwenlang geduldiger dan uzelf.

Golfballen en reputatie

Het woord ballen heeft voor mij twee betekenissen. De eerste is wat Hollands, zoals wij in Limburg zeggen, en dan gaat het over het synoniem voor geld. De tweede betekenis die ik er aan hecht zijn: golfballen. Er zijn natuurlijk meer betekenissen van genoemd woord, maar over zaken die zich onder de gordel afspelen, wil ik het hier niet hebben. Golfen is mijn lust en mijn leven. Uiteindelijk is het spelen van golf - is mijn ervaring - geen wedstrijd tegen anderen, maar vooral tegen jezelf. Het is een zeer individuele sport die niettemin kan leiden tot fijne gesprekken en goede vriendschappen. Het succes hangt af van drie dingen: je vaardigheid, concentratie en de fysieke vorm van de dag. Niet voor niets heeft men ten opzichte van het laatste de term handicap in het leven geroepen. Soms word je daar ongenadig mee geconfronteerd. Laat ik u vertellen hoe ik tot deze gedachte kom.

Mijn vaste standplaats voor Golf is de golfbaan van Herkenbosch. Daar wordt jaarlijks de Presidentscup "gelopen" en ook dit jaar deed ik weer mee. Ook dit jaar moest ik de par voorlopen. Het ging allemaal voorbeeldig en ik waande mij onverslagen. Helaas was men vergeten de toch wel respectabele handicap van 12 van het resultaat af te trekken. Tot iemand zich dit feit herinnerde. Bijna de hele club deed het beter dan ik. Weg met mijn imago als schier onverslaanbare golfer. Zoiets is een enorme teleurstelling voor de ware golfer, waartoe ik mijzelf heb benoemd. De helft van de aanwezig spelers overtroefden mijn hoog gewaande score. Dit zijn dompers die aankomen. Mijn reputatie aan gruzelementen.

Ik heb er wel een les uit getrokken, al is dat dan via een omweg. Een goede reputatie opbouwen is moeilijk, zeker in deze tijd. Want via het internet en allerlei computers is er zo langzamerhand sprake van een collectief mondiaal geheugen. Misstappen worden herinnerd, vaak op momenten dat het je slecht uitkomt. Als Holbox werken we dag aan dag aan die reputatie, door in ons werk geen steken te laten vallen en te doen wat we beloven. In de eerste plaats doen we dat voor onze klanten, in de tweede plaats voor onszelf. Op zeer vervelende momenten herinnert iemand zich je handicaps, die vervolgens breed worden uitgemeten. Er is altijd wel iemand die iets onthoudt van je missers. Met die les van het golfveld ben ik toch goed geluimd naar huis gegaan. Een illusie armer en een wijsheid rijker.

NON-verbaal in zes dagen

Ik ga weer terug naar de nonnetjes. Niet in mijn woonplaats Panheel, want daar hebben we allang geen klooster meer, maar naar Vught. En wel om mijn Engels bij te spijkeren. Wellicht heeft u er wel eens van gehoord van die "nonnetjes" uit die plaats. Het gaat om het Regina Coeli-instituut, dat ooit is opgericht door de Kanunniken zusters van de Heilige Augustinus. 

Een kloosterorde die aan het begin van de twintigste eeuw door de kerk Frankrijk uitgegooid werd, omdat zij in dat land geen les meer mocht geven. Dat vonden ze letterlijk "zonde". In 1903 kochten ze een landgoed in Vught, dat de afgelopen decennia steeds verder werd uitgebreid. Nu ben ik één van de 50.000 cursisten aan wie wordt beloofd dat ze op "academisch en diplomatiek niveau" Engels kunnen spreken. Daar zit "m ook de kneep. Want ik spreek natuurlijk wel Engels, maar niet "diplomatiek en academisch". En soms moet dat wel eens.

Met mijn Engels heb ik me altijd overal kunnen redden, al moet ik toegeven dat het niet denderend was. Dat komt door het onderwijs van vroeger. Bij ons op de Katholieke school - waar inderdaad ook nonnetjes rondliepen - was Engels nou niet dé taal waar we veel aan deden. Dan lag Duits ons als Limburgers een stuk beter. De tongval hebben we al mee, de rest komt vanzelf. De overige uitdrukkingsvaardigheid ontstaat bij ons in het Zuiden met handen en voeten, non-verbaal zo gezegd. Tot nu toe lukte me dat heel aardig. Maar ja, de wereld rond Holbox wordt steeds internationaler. We maken displays voor mondiale merken. Steeds vaker moet ik naar het buitenland om daar mijn zegje te komen doen. Of zegjes van anderen aan te horen. Soms zitten daar ook vakcongressen bij waar mensen uit de hele wereld naartoe komen.

Zo was ik laatst voor een internationale meeting in de USA, waar een paar zeer geleerde heren allerlei zeer wijze oraties hielden. Na afloop waren er discussies over verschillende onderwerpen met vogels van allerlei pluimage: Duitsers, Chinezen, Indiërs, Arabieren.... die hebben net als Limburgers, zo hun eigen accent. Als het Engels naar een hoger niveau gaat, kan ik me iets voorstellen bij de Babylonische spraakverwarring uit de Bijbel. Dus heb ik besloten om naar de "nonnetjes" te gaan. Dit in de hoop dat anderen mij niet alleen beter zullen verstaan, maar ook dat ik niettegenstaande allerlei accenten toch wat meer ga begrijpen van wat een ander heeft te melden.  Dat wordt dus weinig vakantie, want dit alles moet in zes dagen in juli gebeuren. Maakt me niks uit; we zijn toch de hele zomer gewoon geopend. Om in de beeldspraak te blijven: NON-stop szogezegd

Over Leviticus, Mohamed, asperges en papiergebruik

De meeste mensen vermoeden in mij terecht geen theoloog, al weet iedereen dat elke Limburger wel iets heeft met het katholicisme. Ik maak daar geen uitzondering op. Als goede katholiek weet ik dat na het carnaval de vastentijd aanbreekt. De zogenaamde 40-dagen tijd, waarin de kerk eigenlijk toch wel vindt dat we het met de consumptie een tijdje wat kalmer aan moeten doen.

Voor Limburgers is dat extra moeilijk, omdat uitgerekend in deze tijd de eerste asperges uit de Zuidelijke kassen komen. En niet lang daarna ontworstelen deze ‘Asparagus officinalis’ zich ook uit de koude grond. En ook met de nieuwste aardbeien wordt het weer smullen. In deze vastentijd is de Limburgse geest zeker gewillig om zich van gastronomische verleidingen te onthouden. De keerzijde daarvan is het feestelijke besef dat het vlees is soms letterlijk zwak is in deze culinair attractieve tijden.

De vastentijd dateert al van eeuwen her. In het oudtestamentische Bijbelboek Leviticus hoofdstuk 23 is daar meer over te vinden. De symboliek is de tocht van de Israëlieten door de woestijn, die zo’n 40 jaar duurde voor ze in het beloofde land aankwamen. De profeet Mohamed was ook een voorstander van vasten. In de Koran 2:183 beveelt hij de ware gelovigen 40 dagen Ramadan te houden. Er zijn overigens meer wereldgodsdiensten die vasten nuttig vinden.

De vasten hebben in de huidige tijd hun betekenis verloren. Daarom kijk ik liever naar de achterliggende gedachte ervan. En die is: je realiseren dat er meer op de wereld is dan onbeperkte consumptie. Dat geldt ook voor grondstoffen. Dat is één van de redenen, waarom wij de nodige certificaten hebben behaald op het gebied van papiergebruik en hergebruik. Voor elke boom die verloren gaat bij de papierproductie, komt er een nieuwe terug. Wij van Holbox garanderen dat ons klanten. We doen dat niet alleen omdat ze dat van ons vragen, maar vooral uit overtuiging dat we de aarde te leen hebben.

Voor u nu gaat denken dat ik te diep en serieus op de materie inga, kan ik u te uwer geruststelling melden, dat ik over het algemeen de mening ben toegedaan dat genieten moet. Elke dag. Maar het kan geen kwaad om er af en toe bij stil te staan dat niet alle verworvenheden van onze maatschappij vanzelfsprekend zijn. Op de asperges na dan. Want die zijn te lekker om te laten staan.

Papier blijft geduldig

In een tijdperk dat papier afgedaan lijkt te hebben, zou u eens moeten kijken in onze magazijnen. Daar ligt voor tonnen papier en karton. De oplage van het blad Navenant dat wij drukken en uitgeven stijgt. Het aantal displays dat de deur uit gaat… daar mogen we ook niet over mopperen. En met papier en karton is zo veel mogelijk. Daarmee wil ik niet beweren dat papier de moderne media er – let even op de beeldspraak - er uit gaat drukken. Integendeel. In Europa is er sprake van een gigantische overcapaciteit van drukpersen en daarmee papier. Degenen die het beste met papier en karton om kunnen gaan en daar creatieve dingen mee doen, die hebben nog een hele aardige boterham. In dat opzicht mogen we bij Holbox zeker niet klagen en dat doen we dan ook niet.

In de wereld van communicatie gaat het om ideeën en de toepasbaarheid ervan. De mogelijkheden van papier en karton zijn onbeperkt, maar dan moet je die wel aan je klanten laten zien. Dat gaan we het komende jaar dan ook doen. Binnen enkele weken verspreiden we een aantal ‘ideeënboxjes’ met daarin ónze ideeën over verpakkingen, displays, jumbo-opdrachten en instore materiaal. Dit gelardeerd met voorbeelden die we al eens hebben gerealiseerd. Ieder kwartaal kunt u zo’n boxje verwachten – tenminste… als u zich even aanmeldt bij Holbox. Dan ontvangt u die gratis.

Papier heeft ten opzichte van moderne media een aantal voordelen, waar u misschien nog niet over heeft nagedacht. Papier is geduldig en wat er op papier staat is moeilijk te veranderen, tenzij u een goede vervalser bent. Dit is een groot voordeel ten opzichte van andere media: elke foto op het internet kan gefotoshopt zijn, elke tekst kan ontdaan zijn van z’n oorspronkelijke bedoeling. Een brochure wordt vaak gezien als een bewijs dat een organisatie écht bestaat. En de krant is nog steeds een ‘heer’. Papier kun je voelen en ruiken en roept een speciale emotie op. Zo kan ik nog wel even doorgaan. En als ik iets snel wil weten? Mijn i-pad is altijd bij de hand. Maar dat is dan ook een totaal ander medium… voor als ik minder geduld heb.

Navenant. Het gaat om beeld en actie.

Het was de scribent Godfried Bomans die ooit schreef dat waar drie Nederlanders zijn, er ook een blad moet worden uitgegeven. In ons land barst het dan ook van de bladen en blaadjes die opkomen en ook weer verdwijnen. Aan bladen maken op zich valt vaak geen droog brood te verdienen. Vandaar dat veel bladen een kort leven is beschoren.

Er is haast niets mooier dan het maken van een blad... in die zin maak ik geen uitzondering op de regel dat Nederlanders graag bladen maken. Dus toen Holbox zeven jaar geleden een uitgeverij overnam, kreeg ik ook de smaak te pakken van het bladen maken. Al gauw beseften we dat we het daarmee alleen niet zouden redden. Je kunt als bladenmaker tegenwoordig alleen succesvol zijn als je een paar extra dingen doet rondom de bladformule. En daarom hebben we een groot aantal activiteiten aan Navenant gekoppeld. Zoals het Limburgs Aspergediner tijdens de aspergetijd, een maatjesfeest als het eerste tonnetje Hollandse nieuwe geveild wordt en op het eind van het jaar een kalenderparty.

Maar nu wat nieuws: samen met The Scelta Institute en TV Limburg zijn we op 7 december de eerste in een reeks Navenant Culinair live! gestart. Een topkok verzorgt tijdens deze avonden een waar culinair hoogstandje met onze eigen Limburgse streekproducten. Aanstaande maandag 13 december doet genoemd tv-station daar verslag van tijdens de uitzending Limburg Vandaag, om 15.00 uur is de eerste uitzending en vanaf 17.00 worden herhalingen doorlopend uitgezonden. Diegenen die hier meer over willen weten verwijs ik graag naar www.navenant.nl.

De Floriade. Holbox zet de bloemetjes buiten…

Nederlanders gooien per jaar voor een bedrag van 2,4 miljard euro aan voedsel weg en dat is een gegeven waar ik maar moeilijk tegen kan. Het gaat om ongeveer 10% van ons eten dat de vuilnisbak ingaat en dat is best wel veel. Daar moest ik aan denken toen we als Holbox besloten de Floriade te sponsoren, die van april tot oktober 2012 plaatsvind in Venlo. Belangrijke reden: het gaat er niet alleen om bloemen maar ook om groente en fruit, dus: om eten. 
   
IJskast
Wellicht denkt u: wat heeft dat nou te maken met het feit dat wij de komende twee jaar suppliersponsor worden? Dat zal ik u vertellen: een onderneming als de onze kan dat alleen opbrengen, als je jarenlang verantwoord beleid voert. En begaan bent met het milieu en alles wat daarbij hoort. Ooit zijn we heel klein begonnen, gewoon in een schuur. In een tijd dat we bepaald geen gevulde ijskast hadden. Dat ben ik nooit vergeten. Vandaar dat de sponsoring van De Floriade voor mij persoonlijk een diepere lading heeft dan alleen het doneren van materiaal en geld. Het past in ons denken over milieu, Cradle to Cradle en verantwoord en duurzaam ondernemen. Overigens . moet ik bekennen dat ik persoonlijk niet echt ‘groene vingers’ heb… Maar daar gaat het nu even niet om…

Uithangbord
De Floriade is voor Holbox een uithangbord, zeg maar een etalage. In samenwerking met opdrachtgevers, de organisatie, medesponsors, zullen we in staat zijn om te laten zien wat we kunnen. Daarbij gaat het om P.O.S. materialen, banners, wobblers, posters en displays in vele soorten, maten en uitvoeringen. En natuurlijk ook om geld. We helpen via ons glossy Limburgse tijdschrift Navenant mee om de publiciteit rond de Floriade te vergroten. Mogelijk kunnen we ook op kookgebied nog iets laten zien, want Navenant houdt zich ook bezig met gastronomie en culinair. Kortom: we gaan op de Floriade heel wat mooie bloemetjes van Holbox buiten zetten.

Bloemetjes
Tot die bloemetjes behoren begrippen als: duurzaamheid en innovatie. Dat zijn de zaken waarin 
Holbox en de Floriade elkaar vinden.  Hoewel het begin van deze column doet vermoeden dat onze sponsoring uitsluitend ideëel is, moet ik dat bestrijden. In ruil voor onze sponsoring krijgen we communicatie-, experience- en allerlei businessrechten waarmee we onze klanten van dienst kunnen zijn. Bij dezen alvast de uitnodiging om de komende jaren bij óns vast de bloemetjes buiten zetten met uw opdrachten. De Floriade moet weliswaar nog beginnen, maar voor die tijd bent u bij ons natuurlijk sowieso van harte welkom.

Holbox Poolse verkoopkantoor: Zendelingen in een speeltuin

U zult het van mij niet geloven, maar de laatste tijd heb ik ongelooflijk veel boeken gelezen. Niemand had dat van mij verwacht en ik zelf ook niet, want ik sta bekend als een zeer onrustig tiep. Ik zal u aan het einde van dit blog uitleggen hoe dat zit. 


Sinds vorige maand heeft Holbox een officieel verkoopkantoor in de hoofdstad van dit land, Warschau. Om precies te zijn ligt het in het Platan Park in een bedrijfsverzamelgebouw. Het gaat om een nieuw ontgonnen stuk terrein in de buurt van de hoofdstad, vlakbij het vliegveld en belangrijke snelwegen. Eerder waren we ook al in Polen gevestigd in Gliwice, het vroegere Gleiwitz. Onbekend in Nederland, maar toch een stad met 200.000 inwoners. Polen is een land met 38 miljoen inwoners en een snel groeiende economie. De lonen zijn er veel lager dan in Nederland, maar wel passend bij de levensstandaard aldaar.

Over het arbeidsethos van de Polen heb ik niet te klagen. Die weten wat werken is! Over de status van degenen die er marketing moeten bedrijven heb ik nog wél veel twijfels. Daarover straks meer…Polen is het enige land van Europa dat vorig jaar redelijk aan de recessie wist te ontsnappen. Het had een economische groei van 1,7%. Het begrotingstekort dook in 2007 slechts 2% onder het bbp en het land weerstond de verleiding om -in tegenstelling tot vele buurlanden- massaal leningen in vreemde valuta aan te gaan. Een belangrijke interne markt maakte het land sowieso al minder afhankelijk van export en een devaluatie van de Poolse zloty met 40% herstelde het concurrentievermogen. De Poolse regering zorgt voor een effectief stimulusprogramma, belastingsverminderingen inbegrepen.

Dat zijn allemaal hele mooie dingen, maar op het gebied van strategie en marketing moet er in Polen – en diverse andere Oostbloklanden – nog heel wat gebeuren.

Kinderschoenen
Begrippen als ‘communicatie’ en ‘marketing’ staan in Polen nog in de kinderschoenen als we het vergelijken met Nederland. Een aardig voorbeeld daarvan was de huur en aankleding van ons nieuwe kantoor. Men wilde alleen verhuren in zeer grote compartimenten, over een kleinere indeling viel nauwelijks te praten. Vriendelijk doch zeer onbuigzaam, weinig servicegericht. Het heeft me heel wat moeite gekost om de mensen daar bij te brengen wat ‘productdifferentiatie’ is. Tenslotte hebben we er een mooi, effectief en niet al te groot verkoopkantoor (200 m2) kunnen realiseren. Dat moet ook wel, want we werken er voor een beslist bijzonder mooi klantenpakket: P&G, Mars, Nestle, Imperial… om maar eens een paar te noemen.

Marketing
Ik zie ons verkoopkantoor als een belangrijke investering in de toekomst. Om de zaak daar vlot te trekken reis ik er gemiddeld viermaal per maand naartoe. Dat is écht nodig, want van moderne marketing hebben de Polen geen kaas gegeten. Dus breng ik deels in de rol van ‘zendeling’ het aanwezige Poolse personeel en hun klanten bij wat moderne markten vragen. Die vereisen een degelijke winkelaankleding, professionele folders, mailingacties, creatieve displays en point of sale materiaal. Natuurlijk… de Polen doen het uitstekend, maar het zal nog even duren voor onze ‘speeltuin’ daar een paradijs is. Tot dan reis ik als Limburgse marketingprediker het voormalige Oostblok rond om de zegeningen van Holbox aan de man te brengen.

Dat heeft één heel belangrijk persoonlijk voordeel… na jaren daarvoor geen tijd te hebben gehad, verslind ik gedurende de urenlange vliegreizen het ene na het andere boek uit mijn Ibook. Dus boek ik op twee fronten letterlijk vooruitgang…

FSC- en PEFC- keurmerken voor Holbox: Meer milieu zonder Meerprijs

Op het gebied van milieu zien sommige inkopers van ons drukwerk en onze displays letterlijk door de bomen het bos niet meer. Ze willen milieuvriendelijk bestellen, maar hoe pak je dat aan?

Het antwoord is: zaken doen met een bedrijf dat het FSC-certificaat heeft. Welaan… sinds 15 september hebben we dit getuigschrift, dat bewijst dat wij wel heel voorzichtig met het milieu omgaan. We hebben nóg een getuigschrift gekregen, namelijk: PEFC. Voor ik hier verder op inga even iets over de FSC en PEFC. De lettercombinatie FSC staat voor de Forest Stewardship Council (Raad voor Goed Bosbeheer). Het is een internationale organisatie, opgericht in 1993, die verantwoord bosbeheer stimuleert. FSC stelt wereldwijde standaarden voor bosbeheer op, met daaraan gekoppeld een keurmerk. Dat keurmerk krijg je niet zomaar. We hebben er ook heel wat voor gedaan om dit merk in de wacht te slepen.

Ook hebben we het keurmerk PEFC gekregen. PEFC, opgericht in 1999, is een internationale non-profit organisatie die een duurzaam beheer van bossen wereldwijd als doel heeft. De afkorting staat voor "Programme for the Endorsement of Forest Certification schemes" in het Nederlands te vertalen als "Programma voor de Erkenning van Bos Certificeringssystemen". Duurzaam beheer van het bos houdt in dat het wij rekening houden met zowel de economische, als de ecologische en sociale functies die het bos vervult. Nu én in de toekomst. Bosbeheer is iets wat Holbox erg aan het hart gaat. Vandaar dat we zeer verguld zijn dat we ook dát certificaat in de wacht hebben gesleept.

Het is zeker dat er heel wat mooie stammetjes illegaal of milieuonvriendelijk worden omgekapt. Veel daarvan zijn bestemd voor verwerking in de papierindustrie. Zoals bekend worden veel papiersoorten gemaakt van papiercellulose, textiel en wat vulstoffen. Het hout van papier dat Holbox gebruikt komt uit verantwoord beheerde bossen, dus niet uit bossen die illegaal worden gekapt of waarvan het hout niet aan de door de FSC gestelde voorwaarden voldoet. Met andere woorden: u en uw klant weten zeker dat Holbox u niet opzadelt met milieuonvriendelijke papier- en kartonwaren waarvoor bijvoorbeeld beschermde bossen hebben moeten wijken.

Persoonlijk vind ik dat de milieubewuste keuze voor onze materialen tot onze maatschappelijke taak behoort. Net als vele anderen hebben wij het ook al jaren over de juiste combinatie van people, planet en profit. Het verschil met die anderen is echter dat wij er ook wat aan doen. En het mooie in dit geval is: milieuvriendelijk papier kost u geen cent meer!

Carnaval. Een serieuze aangelegenheid

Wij Limburgers hebben het odium dat we wat luchtiger in het leven staan dan de Nederlanders boven de grote rivieren. Dat is misschien ook wel zo. Gemiddeld zullen wat meer genieten en wat losser in gedrag zijn dan de Noorderlingen. Wellicht dat een blad als Navenant dat wij uitgeven, daarom zo goed loopt in de Zuidelijke gewesten. Het wordt anders als men aan ons carnavalsfeest komt. Dan zijn we heel serieus.

Zo dreigde de Gemeente Echt-Susteren waar Holbox is gevestigd, een carnavalssubsidie van €3950,-- terug te draaien. Die subsidie geldt het binnenhalen van de zogenaamde Blauw Sjuut. Vertaald: een blauwe schuit. Op deze schuit op wielen laat prins Carnaval zich vervoeren om de sleutels van de stad in ontvangst te nemen. Uit handen van de burgemeester welteverstaan. Toen de Gemeente aankondigde geen geld meer in deze traditie te willen steken, raakten de gemoederen behoorlijk verhit. Dit boze feit haalde zelfs de kolommen van De Limburger.

Veel mensen denken dat het Limburgse Carnaval een zuipfestijn is. Natuurlijk wordt er een biertje gedronken, maar nog belangrijker is het aanhalen van de sociale banden met elkaar en het beleven van Cultuur met een grote C. Dat vinden we in het zuiden dermate belangrijk, dat we van 6 – 8 maart zijn gesloten. Natuurlijk nemen we de telefoon wel op, maar u kunt er op rekenen dat de meeste medewerkers graag aan deze traditie willen deelnemen. Dat geldt ook voor onze medewerkers in Polen, waar wij ook zijn gevestigd. Daar duurt het carnaval overigens nog een paar dagen langer.

Kunnen Noordelingen carnaval vieren? Deze mooie traditie is in de loop der jaren langzamerhand naar boven gekropen. Het is mij bekend dat Groningers en Friezen ook behoorlijk uit hun dak kunnen gaan. Of is het nog steeds als de uitspraken die Godfried Bomans in 1968 deed voor de Wereldomroep? Als u daarnaar wilt luisteren om u een oordeel te vormen, klik dan hier: Alaaf!