Nieuwjaar… een kwestie van gunnen!

Sociale media hebben in het echte leven soms een onverwacht effect. Zo werd ik laatst enthousiast begroet in mijn stamkroeg met ‘Ha President’. Ik moest even nadenken waar deze titel vandaan zou kunnen komen. En toch schoot mij te binnen dat ik op mijn Linkedin mijn gegevens in Engels had toegevoegd en voorzitter betekent in het Engels nu eenmaal ‘President’ (van Golfclub Herkenbosch wel te verstaan). Dat is overigens niet de enige eretitel die mij is toegeworpen. Vanaf volgend jaar ben ik ook tot Gouverneur gebombardeerd, en wel als ‘Governor 2013 - 2014 District 1550 RI at Rotary International The Netherlands’ Dat laatste is bepaald geen erebaantje, je moet er ook wat voor doen. Voeg daarbij dat ik heb besloten om na de recente pensioengerechtigde leeftijd nog een paar jaar door te werken en het is duidelijk dat het een druk jaartje wordt. Voor mij en voor Holbox.

In een mensenleven is altijd veel te doen als je veel mogelijkheden ziet. Daar heb ik ook ‘last’ van. Ik vind het leuk op deze aarde en vind het eigenlijk maar onrechtvaardig dat er op een bepaald moment toch een eind aan komt. Het is niet anders. Dus moet je proberen de zaken zodanig te organiseren dat iedereen blij is en dat je zelf ook nog tijd hebt om af en toe te genieten van het leven. Dat betekent dat je de zaken soms anders moet organiseren. Gouverneur zijn van de Rotary is eigenlijk een dagtaak en sociaal gezien ook een dankbare taak. Daarom heb ik het zo georganiseerd, dat een aantal ‘ambassadeurs’ taken van mij overneemt. Op ‘de zaak’ hebben we dat ook gedaan. En in mijn familie - we zijn een familiebedrijf -  ook. Met andere woorden: het komende jaar krijg ik het wel drukker en eigenlijk toch ook niet. Omdat iedereen meewerkt geeft me dat een dankbaar gevoel, dat ik dat allemaal mag doen.

In dat licht, mag ik mij verheugen op het komende jaar. Met al die warmte van mensen die mij het beste gunnen. En dat laatste gun ik u ook. Ik wens u een gezond, gelukkig en succesvol 2012.

Jan: 65, maar van het nieuwe stempel

Gastcolumn Wendy Volleberg, directiesecretaresse

Helaas heeft het Hare Majesteit de Koningin nét niet behaagd om Jan Hol bij zijn 65e met een lintje te decoreren. Daarom hebben wij dat maar zelf gedaan. Veel beter dan Trix weten wij wat we aan ‘m hebben en daarom hebben wij Jan geridderd. Nog net op tijd, want volgend jaar wordt hij een echte Gouverneur, maar dan die van de Rotary in Limburg. Voorwaar een hele klus waaraan hij gaat beginnen.

Je hebt mensen van 65 en van 65. De eerste categorie kijkt reikhalzend en snakkend uit naar de laatste werkdag. Zo niet Jan. Die is nog lang niet klaar en lijkt het zelfs uitdagend te vinden om er als potentiële pensionado nog een schepje bovenop te gooien. Waar anderen op die leeftijd het automatiseringsspoor allang bijster zijn, hebben de iPad en de iPhone geen geheimen meer voor hem. Sterker nog, hij kan anderen goed uitleggen hoe het werkt. Dat 'uitleggen' geldt zeker voor zijn belangstelling voor jongeren, aan wie hij heel stimulerend kan uitleggen hoe verkoopprocessen werken. En hoe je met teleurstellingen moet omgaan als de deal niet doorgaat. Kijk, dat staat niet in de marketingboeken. Dat moet je hebben meegemaakt. Ook qua energie kan Jan het opnemen tegen Vadertje Tijd. Zoals laatst. Ging hij in één dag heen en weer naar Polen om een contract te tekenen. 'S-Morgens weg en 's-Avonds terug in Nederland.

Daarmee ben ik gekomen op het belangrijkste woord uit Jan's leven: uitdagingen. Ooit begonnen in een eenvoudige schuur, schopte hij het – daarbij gesteund door familie en medewerkers – tot directeur van een internationaal opererende onderneming. Iemand aan wie je nooit hoeft te vragen wat ‘ie bedoelt. Aan de ene kant snoeizakelijk als het moet, menselijk als het kan (en soms ook als het niet kan). Sociaal en sportief. Nooit te oud om te leren. Geen man van het oude, maar van het nieuwe stempel, die altijd bereid is om in het nieuwste te investeren. Overigens ook in zichzelf, want een paar maanden geleden trok hij nog naar de bekende Nonnetjes in Vught om zijn Engels bij te spijkeren.

Jan is zeker geen heilige, daar heeft hij noch het geduld, noch het juiste temperament voor. Zijn verjaardag heeft hij één dag uitbundig gevierd. De volgende dag was hij al weer onderweg. Daarmee bewijzend dat je ook op je 65e nog elke dag opnieuw met iets nieuws kunt beginnen. En gelukkig doet 'ie dat. Met of zonder lintje.

Digitaal is ook niet alles

Eén van de grote verworvenheden van het huidige tijdperk is, dat je alle informatie bij de hand hebt. In veel gevallen heb je geen boeken meer nodig om zaken op te zoeken en dat spaart een hoop tijd. Dat is een groot verschil met toen ik 40 jaar gelden in dit vak begon. Om bepaalde gegevens te achterhalen moest je soms uren bellen, boeken doorploegen, op de fiets naar de bibliotheek en knipsels verzamelen. Tegenwoordig zoek ik wereldwijd de gegevens die ik nodig op mijn I-pad en mijn iPhone, al naar gelang de beschikbaarheid en handigheid.

Helaas kan ik niet zeggen, dat de moderne tijd en al die elektronica mij een grote tijdswinst opleveren. Er heeft gewoon een verschuiving plaatsgevonden in mijn gedrag. In plaats van het zoeken in boeken, moet ik nu soms urenlang over het net surfen om de informatie op te halen die anderen mij voorschotelen. En daar ben ik niet erg happig op. Verenigingen, sponsorships, zakenrelaties sturen mij allerlei links waar ik naartoe moet om de informatie op te halen die men voor mij nodig acht. Dat leidt tot een overkill aan links, mails, tweets en facebookberichten. Daarbij moet mij van het hart, dat er heel wat informatie bij zit waarbij er afkortingen worden gebezigd die je soms als leek moeilijk thuis kunt brengen. Veel afzenders van berichten veronderstellen bekendheid met een bepaald jargon, wat wéér leidt tot zoeken op internet wat dat allemaal betekent.

Vóór deze column straks door het leven gaat als jammerklacht van een oudere man debiteer ik wel het volgende: inmiddels zitten de eerste mensen met een internet-burnout bij de psychiater. Ook verschijnen de eerste websites met tips om internetburnout te vermijden. Klik voor de aardigheid eens op http://menwithpens.ca/27-secrets-to-avoid-internet-burnout/. Jammer… nou doe ik het zelf ook. Maar ik heb een nog veel beter idee: maak van de informatie die u kwijt wilt gewoon eens een handig boekje. Er zijn steeds meer organisaties die dat doen. Want digitaal is ook niet alles. En papier is al eeuwenlang geduldiger dan uzelf.

Golfballen en reputatie

Het woord ballen heeft voor mij twee betekenissen. De eerste is wat Hollands, zoals wij in Limburg zeggen, en dan gaat het over het synoniem voor geld. De tweede betekenis die ik er aan hecht zijn: golfballen. Er zijn natuurlijk meer betekenissen van genoemd woord, maar over zaken die zich onder de gordel afspelen, wil ik het hier niet hebben. Golfen is mijn lust en mijn leven. Uiteindelijk is het spelen van golf - is mijn ervaring - geen wedstrijd tegen anderen, maar vooral tegen jezelf. Het is een zeer individuele sport die niettemin kan leiden tot fijne gesprekken en goede vriendschappen. Het succes hangt af van drie dingen: je vaardigheid, concentratie en de fysieke vorm van de dag. Niet voor niets heeft men ten opzichte van het laatste de term handicap in het leven geroepen. Soms word je daar ongenadig mee geconfronteerd. Laat ik u vertellen hoe ik tot deze gedachte kom.

Mijn vaste standplaats voor Golf is de golfbaan van Herkenbosch. Daar wordt jaarlijks de Presidentscup "gelopen" en ook dit jaar deed ik weer mee. Ook dit jaar moest ik de par voorlopen. Het ging allemaal voorbeeldig en ik waande mij onverslagen. Helaas was men vergeten de toch wel respectabele handicap van 12 van het resultaat af te trekken. Tot iemand zich dit feit herinnerde. Bijna de hele club deed het beter dan ik. Weg met mijn imago als schier onverslaanbare golfer. Zoiets is een enorme teleurstelling voor de ware golfer, waartoe ik mijzelf heb benoemd. De helft van de aanwezig spelers overtroefden mijn hoog gewaande score. Dit zijn dompers die aankomen. Mijn reputatie aan gruzelementen.

Ik heb er wel een les uit getrokken, al is dat dan via een omweg. Een goede reputatie opbouwen is moeilijk, zeker in deze tijd. Want via het internet en allerlei computers is er zo langzamerhand sprake van een collectief mondiaal geheugen. Misstappen worden herinnerd, vaak op momenten dat het je slecht uitkomt. Als Holbox werken we dag aan dag aan die reputatie, door in ons werk geen steken te laten vallen en te doen wat we beloven. In de eerste plaats doen we dat voor onze klanten, in de tweede plaats voor onszelf. Op zeer vervelende momenten herinnert iemand zich je handicaps, die vervolgens breed worden uitgemeten. Er is altijd wel iemand die iets onthoudt van je missers. Met die les van het golfveld ben ik toch goed geluimd naar huis gegaan. Een illusie armer en een wijsheid rijker.

NON-verbaal in zes dagen

Ik ga weer terug naar de nonnetjes. Niet in mijn woonplaats Panheel, want daar hebben we allang geen klooster meer, maar naar Vught. En wel om mijn Engels bij te spijkeren. Wellicht heeft u er wel eens van gehoord van die "nonnetjes" uit die plaats. Het gaat om het Regina Coeli-instituut, dat ooit is opgericht door de Kanunniken zusters van de Heilige Augustinus. 

Een kloosterorde die aan het begin van de twintigste eeuw door de kerk Frankrijk uitgegooid werd, omdat zij in dat land geen les meer mocht geven. Dat vonden ze letterlijk "zonde". In 1903 kochten ze een landgoed in Vught, dat de afgelopen decennia steeds verder werd uitgebreid. Nu ben ik één van de 50.000 cursisten aan wie wordt beloofd dat ze op "academisch en diplomatiek niveau" Engels kunnen spreken. Daar zit "m ook de kneep. Want ik spreek natuurlijk wel Engels, maar niet "diplomatiek en academisch". En soms moet dat wel eens.

Met mijn Engels heb ik me altijd overal kunnen redden, al moet ik toegeven dat het niet denderend was. Dat komt door het onderwijs van vroeger. Bij ons op de Katholieke school - waar inderdaad ook nonnetjes rondliepen - was Engels nou niet dé taal waar we veel aan deden. Dan lag Duits ons als Limburgers een stuk beter. De tongval hebben we al mee, de rest komt vanzelf. De overige uitdrukkingsvaardigheid ontstaat bij ons in het Zuiden met handen en voeten, non-verbaal zo gezegd. Tot nu toe lukte me dat heel aardig. Maar ja, de wereld rond Holbox wordt steeds internationaler. We maken displays voor mondiale merken. Steeds vaker moet ik naar het buitenland om daar mijn zegje te komen doen. Of zegjes van anderen aan te horen. Soms zitten daar ook vakcongressen bij waar mensen uit de hele wereld naartoe komen.

Zo was ik laatst voor een internationale meeting in de USA, waar een paar zeer geleerde heren allerlei zeer wijze oraties hielden. Na afloop waren er discussies over verschillende onderwerpen met vogels van allerlei pluimage: Duitsers, Chinezen, Indiërs, Arabieren.... die hebben net als Limburgers, zo hun eigen accent. Als het Engels naar een hoger niveau gaat, kan ik me iets voorstellen bij de Babylonische spraakverwarring uit de Bijbel. Dus heb ik besloten om naar de "nonnetjes" te gaan. Dit in de hoop dat anderen mij niet alleen beter zullen verstaan, maar ook dat ik niettegenstaande allerlei accenten toch wat meer ga begrijpen van wat een ander heeft te melden.  Dat wordt dus weinig vakantie, want dit alles moet in zes dagen in juli gebeuren. Maakt me niks uit; we zijn toch de hele zomer gewoon geopend. Om in de beeldspraak te blijven: NON-stop szogezegd

Navenant. Het gaat om beeld en actie.

Het was de scribent Godfried Bomans die ooit schreef dat waar drie Nederlanders zijn, er ook een blad moet worden uitgegeven. In ons land barst het dan ook van de bladen en blaadjes die opkomen en ook weer verdwijnen. Aan bladen maken op zich valt vaak geen droog brood te verdienen. Vandaar dat veel bladen een kort leven is beschoren.

Er is haast niets mooier dan het maken van een blad... in die zin maak ik geen uitzondering op de regel dat Nederlanders graag bladen maken. Dus toen Holbox zeven jaar geleden een uitgeverij overnam, kreeg ik ook de smaak te pakken van het bladen maken. Al gauw beseften we dat we het daarmee alleen niet zouden redden. Je kunt als bladenmaker tegenwoordig alleen succesvol zijn als je een paar extra dingen doet rondom de bladformule. En daarom hebben we een groot aantal activiteiten aan Navenant gekoppeld. Zoals het Limburgs Aspergediner tijdens de aspergetijd, een maatjesfeest als het eerste tonnetje Hollandse nieuwe geveild wordt en op het eind van het jaar een kalenderparty.

Maar nu wat nieuws: samen met The Scelta Institute en TV Limburg zijn we op 7 december de eerste in een reeks Navenant Culinair live! gestart. Een topkok verzorgt tijdens deze avonden een waar culinair hoogstandje met onze eigen Limburgse streekproducten. Aanstaande maandag 13 december doet genoemd tv-station daar verslag van tijdens de uitzending Limburg Vandaag, om 15.00 uur is de eerste uitzending en vanaf 17.00 worden herhalingen doorlopend uitgezonden. Diegenen die hier meer over willen weten verwijs ik graag naar www.navenant.nl.

Holbox Poolse verkoopkantoor: Zendelingen in een speeltuin

U zult het van mij niet geloven, maar de laatste tijd heb ik ongelooflijk veel boeken gelezen. Niemand had dat van mij verwacht en ik zelf ook niet, want ik sta bekend als een zeer onrustig tiep. Ik zal u aan het einde van dit blog uitleggen hoe dat zit. 


Sinds vorige maand heeft Holbox een officieel verkoopkantoor in de hoofdstad van dit land, Warschau. Om precies te zijn ligt het in het Platan Park in een bedrijfsverzamelgebouw. Het gaat om een nieuw ontgonnen stuk terrein in de buurt van de hoofdstad, vlakbij het vliegveld en belangrijke snelwegen. Eerder waren we ook al in Polen gevestigd in Gliwice, het vroegere Gleiwitz. Onbekend in Nederland, maar toch een stad met 200.000 inwoners. Polen is een land met 38 miljoen inwoners en een snel groeiende economie. De lonen zijn er veel lager dan in Nederland, maar wel passend bij de levensstandaard aldaar.

Over het arbeidsethos van de Polen heb ik niet te klagen. Die weten wat werken is! Over de status van degenen die er marketing moeten bedrijven heb ik nog wél veel twijfels. Daarover straks meer…Polen is het enige land van Europa dat vorig jaar redelijk aan de recessie wist te ontsnappen. Het had een economische groei van 1,7%. Het begrotingstekort dook in 2007 slechts 2% onder het bbp en het land weerstond de verleiding om -in tegenstelling tot vele buurlanden- massaal leningen in vreemde valuta aan te gaan. Een belangrijke interne markt maakte het land sowieso al minder afhankelijk van export en een devaluatie van de Poolse zloty met 40% herstelde het concurrentievermogen. De Poolse regering zorgt voor een effectief stimulusprogramma, belastingsverminderingen inbegrepen.

Dat zijn allemaal hele mooie dingen, maar op het gebied van strategie en marketing moet er in Polen – en diverse andere Oostbloklanden – nog heel wat gebeuren.

Kinderschoenen
Begrippen als ‘communicatie’ en ‘marketing’ staan in Polen nog in de kinderschoenen als we het vergelijken met Nederland. Een aardig voorbeeld daarvan was de huur en aankleding van ons nieuwe kantoor. Men wilde alleen verhuren in zeer grote compartimenten, over een kleinere indeling viel nauwelijks te praten. Vriendelijk doch zeer onbuigzaam, weinig servicegericht. Het heeft me heel wat moeite gekost om de mensen daar bij te brengen wat ‘productdifferentiatie’ is. Tenslotte hebben we er een mooi, effectief en niet al te groot verkoopkantoor (200 m2) kunnen realiseren. Dat moet ook wel, want we werken er voor een beslist bijzonder mooi klantenpakket: P&G, Mars, Nestle, Imperial… om maar eens een paar te noemen.

Marketing
Ik zie ons verkoopkantoor als een belangrijke investering in de toekomst. Om de zaak daar vlot te trekken reis ik er gemiddeld viermaal per maand naartoe. Dat is écht nodig, want van moderne marketing hebben de Polen geen kaas gegeten. Dus breng ik deels in de rol van ‘zendeling’ het aanwezige Poolse personeel en hun klanten bij wat moderne markten vragen. Die vereisen een degelijke winkelaankleding, professionele folders, mailingacties, creatieve displays en point of sale materiaal. Natuurlijk… de Polen doen het uitstekend, maar het zal nog even duren voor onze ‘speeltuin’ daar een paradijs is. Tot dan reis ik als Limburgse marketingprediker het voormalige Oostblok rond om de zegeningen van Holbox aan de man te brengen.

Dat heeft één heel belangrijk persoonlijk voordeel… na jaren daarvoor geen tijd te hebben gehad, verslind ik gedurende de urenlange vliegreizen het ene na het andere boek uit mijn Ibook. Dus boek ik op twee fronten letterlijk vooruitgang…

FSC- en PEFC- keurmerken voor Holbox: Meer milieu zonder Meerprijs

Op het gebied van milieu zien sommige inkopers van ons drukwerk en onze displays letterlijk door de bomen het bos niet meer. Ze willen milieuvriendelijk bestellen, maar hoe pak je dat aan?

Het antwoord is: zaken doen met een bedrijf dat het FSC-certificaat heeft. Welaan… sinds 15 september hebben we dit getuigschrift, dat bewijst dat wij wel heel voorzichtig met het milieu omgaan. We hebben nóg een getuigschrift gekregen, namelijk: PEFC. Voor ik hier verder op inga even iets over de FSC en PEFC. De lettercombinatie FSC staat voor de Forest Stewardship Council (Raad voor Goed Bosbeheer). Het is een internationale organisatie, opgericht in 1993, die verantwoord bosbeheer stimuleert. FSC stelt wereldwijde standaarden voor bosbeheer op, met daaraan gekoppeld een keurmerk. Dat keurmerk krijg je niet zomaar. We hebben er ook heel wat voor gedaan om dit merk in de wacht te slepen.

Ook hebben we het keurmerk PEFC gekregen. PEFC, opgericht in 1999, is een internationale non-profit organisatie die een duurzaam beheer van bossen wereldwijd als doel heeft. De afkorting staat voor "Programme for the Endorsement of Forest Certification schemes" in het Nederlands te vertalen als "Programma voor de Erkenning van Bos Certificeringssystemen". Duurzaam beheer van het bos houdt in dat het wij rekening houden met zowel de economische, als de ecologische en sociale functies die het bos vervult. Nu én in de toekomst. Bosbeheer is iets wat Holbox erg aan het hart gaat. Vandaar dat we zeer verguld zijn dat we ook dát certificaat in de wacht hebben gesleept.

Het is zeker dat er heel wat mooie stammetjes illegaal of milieuonvriendelijk worden omgekapt. Veel daarvan zijn bestemd voor verwerking in de papierindustrie. Zoals bekend worden veel papiersoorten gemaakt van papiercellulose, textiel en wat vulstoffen. Het hout van papier dat Holbox gebruikt komt uit verantwoord beheerde bossen, dus niet uit bossen die illegaal worden gekapt of waarvan het hout niet aan de door de FSC gestelde voorwaarden voldoet. Met andere woorden: u en uw klant weten zeker dat Holbox u niet opzadelt met milieuonvriendelijke papier- en kartonwaren waarvoor bijvoorbeeld beschermde bossen hebben moeten wijken.

Persoonlijk vind ik dat de milieubewuste keuze voor onze materialen tot onze maatschappelijke taak behoort. Net als vele anderen hebben wij het ook al jaren over de juiste combinatie van people, planet en profit. Het verschil met die anderen is echter dat wij er ook wat aan doen. En het mooie in dit geval is: milieuvriendelijk papier kost u geen cent meer!