Nieuwjaar… een kwestie van gunnen!

Sociale media hebben in het echte leven soms een onverwacht effect. Zo werd ik laatst enthousiast begroet in mijn stamkroeg met ‘Ha President’. Ik moest even nadenken waar deze titel vandaan zou kunnen komen. En toch schoot mij te binnen dat ik op mijn Linkedin mijn gegevens in Engels had toegevoegd en voorzitter betekent in het Engels nu eenmaal ‘President’ (van Golfclub Herkenbosch wel te verstaan). Dat is overigens niet de enige eretitel die mij is toegeworpen. Vanaf volgend jaar ben ik ook tot Gouverneur gebombardeerd, en wel als ‘Governor 2013 - 2014 District 1550 RI at Rotary International The Netherlands’ Dat laatste is bepaald geen erebaantje, je moet er ook wat voor doen. Voeg daarbij dat ik heb besloten om na de recente pensioengerechtigde leeftijd nog een paar jaar door te werken en het is duidelijk dat het een druk jaartje wordt. Voor mij en voor Holbox.

In een mensenleven is altijd veel te doen als je veel mogelijkheden ziet. Daar heb ik ook ‘last’ van. Ik vind het leuk op deze aarde en vind het eigenlijk maar onrechtvaardig dat er op een bepaald moment toch een eind aan komt. Het is niet anders. Dus moet je proberen de zaken zodanig te organiseren dat iedereen blij is en dat je zelf ook nog tijd hebt om af en toe te genieten van het leven. Dat betekent dat je de zaken soms anders moet organiseren. Gouverneur zijn van de Rotary is eigenlijk een dagtaak en sociaal gezien ook een dankbare taak. Daarom heb ik het zo georganiseerd, dat een aantal ‘ambassadeurs’ taken van mij overneemt. Op ‘de zaak’ hebben we dat ook gedaan. En in mijn familie - we zijn een familiebedrijf -  ook. Met andere woorden: het komende jaar krijg ik het wel drukker en eigenlijk toch ook niet. Omdat iedereen meewerkt geeft me dat een dankbaar gevoel, dat ik dat allemaal mag doen.

In dat licht, mag ik mij verheugen op het komende jaar. Met al die warmte van mensen die mij het beste gunnen. En dat laatste gun ik u ook. Ik wens u een gezond, gelukkig en succesvol 2012.

Jan: 65, maar van het nieuwe stempel

Gastcolumn Wendy Volleberg, directiesecretaresse

Helaas heeft het Hare Majesteit de Koningin nét niet behaagd om Jan Hol bij zijn 65e met een lintje te decoreren. Daarom hebben wij dat maar zelf gedaan. Veel beter dan Trix weten wij wat we aan ‘m hebben en daarom hebben wij Jan geridderd. Nog net op tijd, want volgend jaar wordt hij een echte Gouverneur, maar dan die van de Rotary in Limburg. Voorwaar een hele klus waaraan hij gaat beginnen.

Je hebt mensen van 65 en van 65. De eerste categorie kijkt reikhalzend en snakkend uit naar de laatste werkdag. Zo niet Jan. Die is nog lang niet klaar en lijkt het zelfs uitdagend te vinden om er als potentiële pensionado nog een schepje bovenop te gooien. Waar anderen op die leeftijd het automatiseringsspoor allang bijster zijn, hebben de iPad en de iPhone geen geheimen meer voor hem. Sterker nog, hij kan anderen goed uitleggen hoe het werkt. Dat 'uitleggen' geldt zeker voor zijn belangstelling voor jongeren, aan wie hij heel stimulerend kan uitleggen hoe verkoopprocessen werken. En hoe je met teleurstellingen moet omgaan als de deal niet doorgaat. Kijk, dat staat niet in de marketingboeken. Dat moet je hebben meegemaakt. Ook qua energie kan Jan het opnemen tegen Vadertje Tijd. Zoals laatst. Ging hij in één dag heen en weer naar Polen om een contract te tekenen. 'S-Morgens weg en 's-Avonds terug in Nederland.

Daarmee ben ik gekomen op het belangrijkste woord uit Jan's leven: uitdagingen. Ooit begonnen in een eenvoudige schuur, schopte hij het – daarbij gesteund door familie en medewerkers – tot directeur van een internationaal opererende onderneming. Iemand aan wie je nooit hoeft te vragen wat ‘ie bedoelt. Aan de ene kant snoeizakelijk als het moet, menselijk als het kan (en soms ook als het niet kan). Sociaal en sportief. Nooit te oud om te leren. Geen man van het oude, maar van het nieuwe stempel, die altijd bereid is om in het nieuwste te investeren. Overigens ook in zichzelf, want een paar maanden geleden trok hij nog naar de bekende Nonnetjes in Vught om zijn Engels bij te spijkeren.

Jan is zeker geen heilige, daar heeft hij noch het geduld, noch het juiste temperament voor. Zijn verjaardag heeft hij één dag uitbundig gevierd. De volgende dag was hij al weer onderweg. Daarmee bewijzend dat je ook op je 65e nog elke dag opnieuw met iets nieuws kunt beginnen. En gelukkig doet 'ie dat. Met of zonder lintje.