Nieuwjaar… een kwestie van gunnen!

Sociale media hebben in het echte leven soms een onverwacht effect. Zo werd ik laatst enthousiast begroet in mijn stamkroeg met ‘Ha President’. Ik moest even nadenken waar deze titel vandaan zou kunnen komen. En toch schoot mij te binnen dat ik op mijn Linkedin mijn gegevens in Engels had toegevoegd en voorzitter betekent in het Engels nu eenmaal ‘President’ (van Golfclub Herkenbosch wel te verstaan). Dat is overigens niet de enige eretitel die mij is toegeworpen. Vanaf volgend jaar ben ik ook tot Gouverneur gebombardeerd, en wel als ‘Governor 2013 - 2014 District 1550 RI at Rotary International The Netherlands’ Dat laatste is bepaald geen erebaantje, je moet er ook wat voor doen. Voeg daarbij dat ik heb besloten om na de recente pensioengerechtigde leeftijd nog een paar jaar door te werken en het is duidelijk dat het een druk jaartje wordt. Voor mij en voor Holbox.

In een mensenleven is altijd veel te doen als je veel mogelijkheden ziet. Daar heb ik ook ‘last’ van. Ik vind het leuk op deze aarde en vind het eigenlijk maar onrechtvaardig dat er op een bepaald moment toch een eind aan komt. Het is niet anders. Dus moet je proberen de zaken zodanig te organiseren dat iedereen blij is en dat je zelf ook nog tijd hebt om af en toe te genieten van het leven. Dat betekent dat je de zaken soms anders moet organiseren. Gouverneur zijn van de Rotary is eigenlijk een dagtaak en sociaal gezien ook een dankbare taak. Daarom heb ik het zo georganiseerd, dat een aantal ‘ambassadeurs’ taken van mij overneemt. Op ‘de zaak’ hebben we dat ook gedaan. En in mijn familie - we zijn een familiebedrijf -  ook. Met andere woorden: het komende jaar krijg ik het wel drukker en eigenlijk toch ook niet. Omdat iedereen meewerkt geeft me dat een dankbaar gevoel, dat ik dat allemaal mag doen.

In dat licht, mag ik mij verheugen op het komende jaar. Met al die warmte van mensen die mij het beste gunnen. En dat laatste gun ik u ook. Ik wens u een gezond, gelukkig en succesvol 2012.

Jan: 65, maar van het nieuwe stempel

Gastcolumn Wendy Volleberg, directiesecretaresse

Helaas heeft het Hare Majesteit de Koningin nét niet behaagd om Jan Hol bij zijn 65e met een lintje te decoreren. Daarom hebben wij dat maar zelf gedaan. Veel beter dan Trix weten wij wat we aan ‘m hebben en daarom hebben wij Jan geridderd. Nog net op tijd, want volgend jaar wordt hij een echte Gouverneur, maar dan die van de Rotary in Limburg. Voorwaar een hele klus waaraan hij gaat beginnen.

Je hebt mensen van 65 en van 65. De eerste categorie kijkt reikhalzend en snakkend uit naar de laatste werkdag. Zo niet Jan. Die is nog lang niet klaar en lijkt het zelfs uitdagend te vinden om er als potentiële pensionado nog een schepje bovenop te gooien. Waar anderen op die leeftijd het automatiseringsspoor allang bijster zijn, hebben de iPad en de iPhone geen geheimen meer voor hem. Sterker nog, hij kan anderen goed uitleggen hoe het werkt. Dat 'uitleggen' geldt zeker voor zijn belangstelling voor jongeren, aan wie hij heel stimulerend kan uitleggen hoe verkoopprocessen werken. En hoe je met teleurstellingen moet omgaan als de deal niet doorgaat. Kijk, dat staat niet in de marketingboeken. Dat moet je hebben meegemaakt. Ook qua energie kan Jan het opnemen tegen Vadertje Tijd. Zoals laatst. Ging hij in één dag heen en weer naar Polen om een contract te tekenen. 'S-Morgens weg en 's-Avonds terug in Nederland.

Daarmee ben ik gekomen op het belangrijkste woord uit Jan's leven: uitdagingen. Ooit begonnen in een eenvoudige schuur, schopte hij het – daarbij gesteund door familie en medewerkers – tot directeur van een internationaal opererende onderneming. Iemand aan wie je nooit hoeft te vragen wat ‘ie bedoelt. Aan de ene kant snoeizakelijk als het moet, menselijk als het kan (en soms ook als het niet kan). Sociaal en sportief. Nooit te oud om te leren. Geen man van het oude, maar van het nieuwe stempel, die altijd bereid is om in het nieuwste te investeren. Overigens ook in zichzelf, want een paar maanden geleden trok hij nog naar de bekende Nonnetjes in Vught om zijn Engels bij te spijkeren.

Jan is zeker geen heilige, daar heeft hij noch het geduld, noch het juiste temperament voor. Zijn verjaardag heeft hij één dag uitbundig gevierd. De volgende dag was hij al weer onderweg. Daarmee bewijzend dat je ook op je 65e nog elke dag opnieuw met iets nieuws kunt beginnen. En gelukkig doet 'ie dat. Met of zonder lintje.

Digitaal is ook niet alles

Eén van de grote verworvenheden van het huidige tijdperk is, dat je alle informatie bij de hand hebt. In veel gevallen heb je geen boeken meer nodig om zaken op te zoeken en dat spaart een hoop tijd. Dat is een groot verschil met toen ik 40 jaar gelden in dit vak begon. Om bepaalde gegevens te achterhalen moest je soms uren bellen, boeken doorploegen, op de fiets naar de bibliotheek en knipsels verzamelen. Tegenwoordig zoek ik wereldwijd de gegevens die ik nodig op mijn I-pad en mijn iPhone, al naar gelang de beschikbaarheid en handigheid.

Helaas kan ik niet zeggen, dat de moderne tijd en al die elektronica mij een grote tijdswinst opleveren. Er heeft gewoon een verschuiving plaatsgevonden in mijn gedrag. In plaats van het zoeken in boeken, moet ik nu soms urenlang over het net surfen om de informatie op te halen die anderen mij voorschotelen. En daar ben ik niet erg happig op. Verenigingen, sponsorships, zakenrelaties sturen mij allerlei links waar ik naartoe moet om de informatie op te halen die men voor mij nodig acht. Dat leidt tot een overkill aan links, mails, tweets en facebookberichten. Daarbij moet mij van het hart, dat er heel wat informatie bij zit waarbij er afkortingen worden gebezigd die je soms als leek moeilijk thuis kunt brengen. Veel afzenders van berichten veronderstellen bekendheid met een bepaald jargon, wat wéér leidt tot zoeken op internet wat dat allemaal betekent.

Vóór deze column straks door het leven gaat als jammerklacht van een oudere man debiteer ik wel het volgende: inmiddels zitten de eerste mensen met een internet-burnout bij de psychiater. Ook verschijnen de eerste websites met tips om internetburnout te vermijden. Klik voor de aardigheid eens op http://menwithpens.ca/27-secrets-to-avoid-internet-burnout/. Jammer… nou doe ik het zelf ook. Maar ik heb een nog veel beter idee: maak van de informatie die u kwijt wilt gewoon eens een handig boekje. Er zijn steeds meer organisaties die dat doen. Want digitaal is ook niet alles. En papier is al eeuwenlang geduldiger dan uzelf.

Holbox Poolse verkoopkantoor: Zendelingen in een speeltuin

U zult het van mij niet geloven, maar de laatste tijd heb ik ongelooflijk veel boeken gelezen. Niemand had dat van mij verwacht en ik zelf ook niet, want ik sta bekend als een zeer onrustig tiep. Ik zal u aan het einde van dit blog uitleggen hoe dat zit. 


Sinds vorige maand heeft Holbox een officieel verkoopkantoor in de hoofdstad van dit land, Warschau. Om precies te zijn ligt het in het Platan Park in een bedrijfsverzamelgebouw. Het gaat om een nieuw ontgonnen stuk terrein in de buurt van de hoofdstad, vlakbij het vliegveld en belangrijke snelwegen. Eerder waren we ook al in Polen gevestigd in Gliwice, het vroegere Gleiwitz. Onbekend in Nederland, maar toch een stad met 200.000 inwoners. Polen is een land met 38 miljoen inwoners en een snel groeiende economie. De lonen zijn er veel lager dan in Nederland, maar wel passend bij de levensstandaard aldaar.

Over het arbeidsethos van de Polen heb ik niet te klagen. Die weten wat werken is! Over de status van degenen die er marketing moeten bedrijven heb ik nog wél veel twijfels. Daarover straks meer…Polen is het enige land van Europa dat vorig jaar redelijk aan de recessie wist te ontsnappen. Het had een economische groei van 1,7%. Het begrotingstekort dook in 2007 slechts 2% onder het bbp en het land weerstond de verleiding om -in tegenstelling tot vele buurlanden- massaal leningen in vreemde valuta aan te gaan. Een belangrijke interne markt maakte het land sowieso al minder afhankelijk van export en een devaluatie van de Poolse zloty met 40% herstelde het concurrentievermogen. De Poolse regering zorgt voor een effectief stimulusprogramma, belastingsverminderingen inbegrepen.

Dat zijn allemaal hele mooie dingen, maar op het gebied van strategie en marketing moet er in Polen – en diverse andere Oostbloklanden – nog heel wat gebeuren.

Kinderschoenen
Begrippen als ‘communicatie’ en ‘marketing’ staan in Polen nog in de kinderschoenen als we het vergelijken met Nederland. Een aardig voorbeeld daarvan was de huur en aankleding van ons nieuwe kantoor. Men wilde alleen verhuren in zeer grote compartimenten, over een kleinere indeling viel nauwelijks te praten. Vriendelijk doch zeer onbuigzaam, weinig servicegericht. Het heeft me heel wat moeite gekost om de mensen daar bij te brengen wat ‘productdifferentiatie’ is. Tenslotte hebben we er een mooi, effectief en niet al te groot verkoopkantoor (200 m2) kunnen realiseren. Dat moet ook wel, want we werken er voor een beslist bijzonder mooi klantenpakket: P&G, Mars, Nestle, Imperial… om maar eens een paar te noemen.

Marketing
Ik zie ons verkoopkantoor als een belangrijke investering in de toekomst. Om de zaak daar vlot te trekken reis ik er gemiddeld viermaal per maand naartoe. Dat is écht nodig, want van moderne marketing hebben de Polen geen kaas gegeten. Dus breng ik deels in de rol van ‘zendeling’ het aanwezige Poolse personeel en hun klanten bij wat moderne markten vragen. Die vereisen een degelijke winkelaankleding, professionele folders, mailingacties, creatieve displays en point of sale materiaal. Natuurlijk… de Polen doen het uitstekend, maar het zal nog even duren voor onze ‘speeltuin’ daar een paradijs is. Tot dan reis ik als Limburgse marketingprediker het voormalige Oostblok rond om de zegeningen van Holbox aan de man te brengen.

Dat heeft één heel belangrijk persoonlijk voordeel… na jaren daarvoor geen tijd te hebben gehad, verslind ik gedurende de urenlange vliegreizen het ene na het andere boek uit mijn Ibook. Dus boek ik op twee fronten letterlijk vooruitgang…